Son yıllarda sık duyduğumuz ama çoğu zaman dile getirmeye çekindiğimiz bir kavram: Ebeveyn Tükenmişliği. Anne ya da baba olmak, biyolojik

Bir ebeveyn olarak çocuğumuz için en iyisini istemek kadar doğal bir şey yok (BEN DAHİL ☺). İyi bir eğitim alsın,

“Yarın yaparım.” Bu iki kelime, kimi zaman sadece bugünü değil; bir yılı, hatta ‘olabilirdi’ dediğimiz bir hayatı erteletir. İşin ilginci,

Hepimiz zaman zaman zihnimizin bizi yanlış yönlendirdiğini fark ederiz. Bir bakış, bir iç ses, bir sessizlik… Ve zihinde anında bir

“İyiyim.”Günlük hayatın en sık söylenen ama en az doğru olan cümlelerinden biri. Toplumumuzda bu cümle çoğu zaman gerçek bir iyilik

Bir düşünün… Gerçekten aç olduğunuz için mi yiyorsunuz, yoksa içinizdeki boşluğu doldurmak için mi?   Çoğumuz bu soruya dürüstçe yanıt verdiğinde,

Her ilişki, zaman zaman anlaşmazlıklarla, farklı bakış açılarıyla ve duygusal çatışmalarla sınanır. Bazı çiftler, tartışmaları yüksek sesle, açıkça ve doğrudan

Kahvemizi içiyoruz, erken yatıyoruz ama yine de hep yorgunuz. Acaba mesele sadece uyku eksikliği mi, yoksa zihnimizin bilemediğimiz yükleri mi

Okullar açıldığında birçok ailede benzer bir manzara yaşanır: Servis kapısında, sınıfın önünde ya da sabah evden çıkarken gözyaşlarına boğulan çocuklar