6 Şubat

6 Şubat sabahı, Türkiye büyük bir acıyla uyandı. Sarsılan sadece binalar değildi; insanların hayatları, hayalleri ve umutları da enkaz altında kaldı. Bir gecede binlerce insanı kaybettik, geride ise tarifsiz bir boşluk kaldı. Her kayıp bir istatistik değil, bir evlat, bir anne, bir dosttu.

Bugün, depremin üzerinden tam 3 yıl geçti. Zaman ilerledi ama acı aynı yerde duruyor. Kaybettiklerimizin yokluğu hâlâ hissediliyor, yaşananlar hâlâ hafızalarımızda.

O gün yaşanan acı çok büyüktü ama aynı zamanda insanların birbirine nasıl kenetlendiğini de gördük. Tanımadığımız insanlar için gözyaşı döktük, yardım etmek için elimizden geleni yaptık. Dayanışma, karanlığın içindeki en güçlü ışıktı.

6 Şubat’ı unutmamak zorundayız. Sadece yas tutmak için değil, aynı acıları tekrar yaşamamak için. Daha güvenli bir gelecek, daha fazla sorumluluk ve insan hayatına verilen gerçek bir değer için hatırlamak zorundayız.

Bu yazı; kaybettiklerimizi anmak, kalanlara karşı sorumluluğumuzu hatırlamak içindir.